انا ورقه شجر
مرسوم امل على جبينها
كانت منديه جفت وتاهت
وسط الريح من كتر ماهى منسيه
انا جبل منحوت
فاتت عليه اقدار وعديته
لكن غمامه وترابه الريح
غمت عيونى ديه
حفرت كتير وعفيرت
واستنيت دليل يوصلنى
لكن ضاع منى الطريق
فى كل ماليا
وفى وسط الطريق
عدت على سفينه منوره
بضوءخافت شعاعها ادانى امل
فجاءه انطفى شعاعى
رجعت من تانى
ابكى على اللى جاى واللى راح منى
حاسيت كأن الزمن رجع بى تانى
للصبر والمعاناه وانا هنا وحدى
مستنيه جرح جديد تانى
يقطم بقيت ضهرى
واللى بقى ليا
منتظره بساتينى تمطر وشمسى
تشرق فوق مدينتى
انا مش حطه نفسى فى قالب فيه
انا ضحيه
انا بس بفتكر عمل ايه الزمان فيا
إقبال النشار
ا
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق